Toen alles nog normaal was.

Gepubliceerd op 31 augustus 2018 om 23:59

Voor dat de bom was gebarsten

Een jaar geleden was alles anders.

Laten we een kijkje nemen in mijn leven een jaar geleden. Ik werkte, ik ging vaak naar de sportschool en vond het heerlijk om op te passen. Daarnaast bij ik het heerlijk om te koken en bakken en een schoon huisje is meer dan gewenst. Een jaar geleden zeg het er zo uit:

Dit hou in dat ik ongeveer 20 uur per week overhad voor me time en tijd om sociaal te doen. De ene week ging dat wat makkelijker dan de andere week. Dit heb ik tijden lang vol gehouden. Geen moeite mee gehad. Ik heb vanaf mijn 18de naast mijn studie fulltime gewerkt. Maar heb op mijn 20ste een mini burn-out gehad. Hierdoor maar 1,5 maand thuis gezeten, maar mezelf beloofd dat dit mij nooit meer zou overkomen. Maar toch zit ik nu hier.

 

Het afgelopen jaar was ik steeds vaker ongelukkig, gestresst en moe. Maar elke keer had ik hier een goede reden voor. Ik had deze week een dag extra gewerkt, ik ben verhuisd, we hebben verbouwd. Altijd wel een reden waarom ik me zo zou voelen en in mijn ogen mij geen zorgen zou hoeven maken! Maar toch zit ik nu hier.

 

Eind februari was voor mij het punt dat ik dacht, ik heb 2 weekjes vrij nodig en dan ben ik er weer boven op. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben naar de baas gestapt en heb vrij gevraagd. Vanaf 21 maart zou ik 2 weken vrij zijn. Dan zou alles opgelost zijn want ik had gewoon even vrij nodig, tijd voor me zelf, even mijn administratie doen. Je kent het wel. Twee weken was voldoende dacht ik. Maar toch zit ik hier.

 

16 maart, een vrijdag. Ik moest werken tot 2100 maar dit liep uit. Ik was kapot, gesloopt en ben zonder wat te zeggen de deur uit gegaan. Ik reed naar huis eenmaal thuis stortten ik finaal in. Ik dacht bij me zelf, nog 1 dagje werken en dan heb ik 2 weken vrij en komt alles goed. Maar toch zit ik hier. 

 

Zaterdag na de werk dag heb ik een goed gesprek gehad met een collegaatje. Je moet aan je zelf denken nu! En dat ga je doen ook nu en anders zorg ik daar wel voor. De manager werd er bij gehaald en ik zou even zeggen dat ik echt vrij nodig had en ook tussen door dat ene dagje niet kon werken. Toen ik daar al met tranen in mijn ogen stond en daadwerkelijk moest zeggen dat het niet ging brak ik compleet. Huilend, zwetend en niet weten wat ik moest doen stond ik daar helemaal kapot te gaan van binnen. Vrij werd geregeld als ik hulp zou zoeken. Maar toch zit ik hier.

 

Gebroken en kapot van wat er net had plaats gevonden ben ik naar huis gedaan met de instelling hulp te zoeken en over 2 weken weer op werk te staan. Maar toch zit ik hier.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Shannah
11 maanden geleden

Sela
11 maanden geleden

💕

Barry
11 maanden geleden

Keep your head up.
Als je een knuffel nodig hebt....
Je weet me te vinden ❤

Sela
11 maanden geleden

💕💕💕

Marjolein
11 maanden geleden

Lieve Sela, wat heftig en wat dapper dat je dit doet! En heel goed! ❤️ Voor mij heel herkenbaar, heb het twee keer meegemaakt en beide keren ook zo begonnen... Sterkte, geniet van de mooie dingen en neem je tijd! Dikke knuffel xxx