Het diepe dal.

Gepubliceerd op 8 september 2018 om 02:27

Het dal dat depressie heet. (Dit is een heftige)

Het punt waar je nooit in wilt komen.

 

Eindelijk vrij, eindelijk zou alles goed komen. Ik had leuke dingen gepland om te doen en zou twee weken niet aan werk hoeven denken. Ik moest alleen naar de huisarts om hulp te zoeken met de stress die ik had en dus ook een manier om er mee om te kunnen gaan. Maar dit is niet het eerste waar je aan denkt. Het eerste waar je aan denkt ik slapen, heel veel slapen. En alles doen wat je leuk vind. Zo gezegd zo gedaan.

 

De eerste avond had ik een leuk avondje weg gepland met mijn beste vriendin, een avondje naar de stad. Ik kreeg nog als tip mee, drink geen alcohol. Ik dacht nog, ach wat maakt het uit. Dan ben ik zeker even mijn gevoelens kwijt en hoef ik even helemaal niets te voelen. Een drankje kan geen kwaad... Een niet nee, maar ik had het toch echt meer dan een nodig om mijn gevoelens uit te kunnen zetten. En dat was waar het mis ging. Ik werd de volgende ochtend wakker en deed alsof er niets was gebeurt en ging rustig verder met leuke dingen doen. Dat kut voelen kon wel even wachten. Zo gezegd zo gedaan.

 

De eerst volgende week heb ik mij vooral gericht op wat ik leuk vond, sporten. Maar niet meer om een gezonde manier. Ik wilde ineens twee keer op een dag gaan sporten maar weer was ik smoesjes aan het verzinnen. Dit was omdat mijn beste vriendin dit wilde en ik wilde haar helpen. Tot ik op donderdag in mijn eentje in een volle sportschool instorten. En niet het instorten van te veel sporten, want sporten dat deed ik wel. Maar het instorten van een lichaam dat compleet op is. Ik viel flauw en werd écht niet goed. Dit was het punt dat ik wist dat ik nu echt voor mijzelf moest gaan zorgen.

 

Ik was eerder de week al langs de huisarts geweest om te vertellen dat ik niet lekker in mijn vel zat. Ik werd doorverwezen naar de praktijk ondersteuner en had daar een afspraak gemaakt. Maar dat ik nog geen twee dagen later zo zou instorten had ik niet verwacht. Ik dacht, dit is dan toch wel erger dan ik dacht. Dit was het diepte punt. Dacht ik.

 

Eenmaal aangekomen vrijdag bij de praktijkondersteuner deed ik mijn verhaal. 'Een burn-out ja.' Dat is wat ik te horen kreeg. Iets waar ik zelf ook al aan dacht. Maar ik nog nog lachen en zag het leven nog mooi in, moe was ik. Meer klachten had ik eigenlijk niet meer na alleen weekje thuis te hebben gezeten. 'Een week of drie en je kan weer beginnen met werken' Dat vond ik een prima deal. Een weekje langer dan ik had gepland maar daar was mee te leven. Ik vond een weekje extra eigenlijk wel een goed idee.

 

Tot ik vrijdag avond me zelf in slaap aan het huilen was. Waarom? Ik zou niet weten waarom. Ik heb bijna het hele weekend geslapen, amper tot niets gegeten en alleen maar kunnen huilen. Ik had mij nog nooit zó erg gevoeld. Ik wist niet wat ik met mijn gevoel aan moest en heb maar zoveel mogelijk geslapen om zo min mogelijk gevoelens te hebben. Maar ik zou je zeggen, als je je zo ontzettend kut voelt is slapen heeeeeel erg moeilijk. Na de eerste nacht niet tot nauwelijks geslapen te hebben, heb ik mijzelf de volgende nacht maar vol gestopt met ibuprofen en andere geneesmiddelen die ik in huis kon vinden. Ik sliep als een roos. Maar werd honderd keer zo verrot wakker als de nacht er voor. Zondag was een hell.

 

En met dat gezegd te hebben zou ik vanaf maandag mijn best doen om mij beter te voelen en mij niet meer zo ellendig te voelen. Dat kon ik wel. Tot ik zondag avond weer huilend is slaap viel, amper sliep en badend in het zweet wakker werd met een hartslag die in mijn beleving niet menselijk was. Dit wilde ik niet, dit kon ik niet, ik was niet gemaakt om me zo te voelen, ik was gemaakt om die vrolijke Sela te zijn. En ik nog kon ik aan niets anders meer denken. Dit gevoel is zo eng, je voelt zoveel onmacht. Dit wens je niemand toe. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. Ik heb mij zelf in de badkamer opgesloten. Heb een uur onder de douche gestaan en een uur lang heb ik staan bedenken hoe ik er een einde aan kon maken. Niet aan mijn gevoel, maar aan mijn eigen leven. Huilend ben ik de dag door gekomen in de badkamer. Omdat daar niets was waar ik mij zelf pijn mee kon doen. Tot ik de medicijn kist zag staan. Ik heb opgezocht wat een dodelijke dosis was en kwam er achter dat ik genoeg in huis had. Vodka kon ik vast ook nog wel vinden. En met zeven paracetamol in mijn mik ben ik op zoek gegaan naar drank. Toen ik dat niet kon vinden aangezien mijn huisgenoot niet drinkt kwam het besef. Waar ben ik mee bezig? Wil ik echt een einde maken aan mijn leven? Bel de huisarts. Ik belde de huisarts en kreeg te horen dat ik met spoed langs moest komen. Het eerste wat zij deden was kijken of ik nog op alles reageerde. Dat deed ik, ik had immers wel zeven pillen in mijn mik zitten maar twee daar van waren voor kinderen. Ik had een consult met drie doktoren en kreeg te horen dat ik voor mij eigen veiligheid en gemoedstoestand iets kalmerends mee zou krijgen. Dit mocht ik echter pas na een aantal uur in nemen omdat ik al heel wat had geslikt. Wat ik voorgeschreven kreeg was 'oxazepam'. 

 

Eenmaal thuis drong het pas tot me door wat er aan de hand was. Ik was compleet over mijn toeren die dag en door de onmacht dacht ik er aan om mezelf van het leven te beroven. Gelukkig heb ik dit niet gedaan en ben ik door de dokter goed gekeurd om niet onder begeleiding verder te gaan. Het was immers maar een ingeving. Ik werd niet suïcidaal verklaard. Ik heb alleen een neiging gehad maar deze niet door gezet. Wel kreeg ik een noodnummer mee wat ik dag en nacht kon bellen. Als ik wel weer van dit soort ideeën kreeg moest ik direct bellen. Het is 'normaal' dat je zulke gedachtes hebt en het is 'normaal' dat je niet weet wat je er mee moet doen. Gelukkig heb ik mij bedacht en de huisarts gebeld. Dit was de dag dat ik besefte dat ik zo niet verder wilde met mijn leven en we nu alles anders gingen aanpakken. Want ja, ik wilde wel verder met mijn leven!

 

-xxx- Sela

 

 

 

Wat ik heel duidelijk wil vermelden onder deze blog is het volgende. Voel je je kut? Heb je het idee dat je een gedragsstoornis hebt? GA NU naar de huisarts, zij hebben hier voor geleerd en kunnen je helpen!    

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Jody
8 maanden geleden

Beste Sela, wat een innerlijke kracht heb je omdit zelf aan te pakken! Ik wil je dit mee gegeven: de kracht van t positief denken en laat je omringen door lieve mensen die positiviteit uitstralen naar jou! Je kan het Sela! Ik wens je veel kracht toe on hier uit te komen!

Sela
8 maanden geleden

Thanks voor je lieve berichtje! Dat gaat zeker allemaal goed komen!

Soraya
8 maanden geleden

Diepe respect dat je dit deelt meisie!! Goed erover blijven praten maar dat doe je volgens mij wel.

Sela
8 maanden geleden

Thanks! Ja dat doe ik, ik heb gelukkig ook goeie hulp nu.

Myron Lammers
8 maanden geleden

Een aantal dingen herken ik heel erg. Pak je rust en ga erna weer rustig beginnen met genieten. Een burnout is niet zomaar over, het kan heel lang duren. Praat er met mensen over en doe wat goed voelt voor jou xx