Lockdown

Gepubliceerd op 13 september 2018 om 01:10

Opgesloten in je eigen lichaam.

Dit is zeker het raarste gevoel dat ik ooit heb gehad.

 

De diagnose burn-out vond ik al heel moeilijk om te verwerken. Vooral omdat ik 'pas' 24 ben. Ik had gedacht dat ik het accepteren van het hebben van een burn-out het moeilijkste zou vinden. Daarna dacht ik dat ik het hebben van suïcidale gedachtes het ergste was. Maar de periode erna vond ik denk ik toch wel het aller moeilijkste. Het moeten accepteren dat je gevangen zit in een lichaam dat op is. Gevangen zitten in een lichaam dat niet meer alles kon doen van het altijd heeft gedaan. Gevangen zitten in gedachtes die pijn doen en je kapot maken. En gevangen zitten in een tijd waar je niet zomaar uit komt. 

 

Ik dacht dat ik het ergste had gehad. Namelijk het punt dat ik niet meer wilde leven. Maar alles erna in net zo moeilijk. Het onbegrip, het niet kunnen of willen inleven van mensen om je heen en het ergste van alles, het overdreven medelijden waar sommige mensen denken je goed mee te kunnen doen. En wat doe je als alles om je heen je pijn doet? Van je vrienden tot je collega's. En je huisgenoot tot je ouders? Juist, ik sloot mij voor alles en iedereen af. En juist de mensen die mij wel wilde helpen. Juist voor die mensen sloot ik mij af. Omdat ik niet wilde dat mensen wisten wat er speelde. Omdat ik me er voor schaamde. Omdat het voelde als falen.

 

Ik was tenslotte net 24 en had het goed voor elkaar. Een eigen huisje, met je beste vriend samen wonen, een nieuwe scooter voor de deur, mijn grote trots mijn Volkswagen UP!, een vast contract, ik gaf training op mijn werk, ik sportte veel, een huisje dat altijd schoon was en over de inhoud van mijn kledingkast had ik ook zeker niet te klagen. Kortom, ik had alles toch? En dan toch een burn-out? Dat was de reactie die ik van veel mensen kreeg. Ik had het ook erger kunnen treffen. Ik had dus eigenlijk geen recht om me zo te voelen en ik moest mij niet zo aanstellen. En de medicatie die ik voorgeschreven kreeg sloeg al helemaal nergens op.

 

Dit waren voor mij de redenen om me zelf in mijn huis op te sluiten. Lockdown. Niemand er in, ik er niet uit. Ik vermeed alles. Nam mijn telefoon niet meer op en als mijn huisgenoot thuis kwam deed ik of ik sliep. Ik ging om maar een beetje te kunnen leven mijn dag en nacht omdraaien. Overdag slapen, zodat ik van niemand last had. En 's nachts wakker zijn. Ik vond het heerlijk. Voor het eerst in tijden kreeg ik rust aan mijn hoofd. Niemand die mij slecht liet voelen en niemand die überhaupt ook maar iets tegen mij zei. 

 

Ik heb dit twee weken volgehouden en ik zal je zeggen, het was aan het einde een hel! Maar ik moest een manier vinden om tot rust te komen en te kunnen nadenken. Hoe heerlijk ik het in het begin ook vond, na een week mis je toch wel eens iemand om je heen. Iemand om hallo tegen te kunnen zeggen of iemand die je aankijkt en vraagt hoe het met je gaat. Ik heb in deze twee weken zeker kunnen nadenken. Over wat ik nou zou willen, wie ik om me heen nodig had en wat de volgende stappen zouden zijn. Wat deze zwarte bladzijdes uit mijn leven wil in niet meer hebben. Ik wil dat het zwarte gat uit mijn leven verdwijnt en ik weer kan zeggen dat ik gelukkig ben. En niet alleen een keer een goeie dag heb. Ik wil mij weer gelukkig voelen.

 

En dat was het punt dat ik besefte dat ook deze manier van omgaan met je zelf niet werkt. En lockdown van alles en iedereen is niet de manier om je beter te voelen. Ik wist wel zeker dat ik er alles aan wilde doen om beter te worden. En ik wist vooral heel zeker dat ik beter wilde worden!

 

-xxx- Sela

 

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.