Op weg naar geluk.

Gepubliceerd op 17 september 2018 om 12:28

Met de oxazepam in mijn ene hand en een brief van de psycholoog in de andere.

De weg is er, nu moeten we hem nog gaan bewandelen.

 

Na mij zelf zo slecht gevoeld te hebben, mij zelf opgesloten te hebben en er een eind aan wilde maken. Is het nu tijd om mij weer goed te voelen. En voor mezelf te kiezen. Ik moet gelukkig zijn en Ik moet mij goed voelen. Ongeacht wat iedereen om mij heen er van vind. Het is nu mijn tijd en we gaan er alles aan doen zodat ik mij weer gelukkig voel en weer goed in mijn vel zit. Zo gezegd zo gedaan.

 

De eerste stappen waren gezet, ik ging wekelijks naar de psycholoog, ik had om de week een gesprek met de huisarts, en iedere zes weken naar de arboarts. Ik was dus goed op weg. Op de momenten dat ik mij slecht voelde had ik de oxazepam om in te nemen om weer wat rustiger te worden. En wekelijks een gesprek met de praktijk ondersteuner waren een goed idee om er weer boven op te komen. Zo gezegd zo gedaan.

 

Maar helaas was het allemaal niet zo makkelijk.. Ik had gedacht dat het heel makkelijk was om er weer overheen te komen. Ik had tenslotte het ergste al gehad, het diepe dal. Maar hoe graag je ook gelijk beter wilt zijn, het kost tijd. En veel ook. Je kan denken, ik ben er klaar voor om weer gelukkig te zijn en mij weer goed te voelen. Maar dat was voor mij het punt dat ik er achter kwam dat er meer achter zit. Je kan je zo graag gelukkig willen voelen en niet meer zo kut. Maar dat gaan nou eenmaal niet zo makkelijk. Dit was het punt dat ik er achter kwam dat het zo veel dieper zat dan ik had gedacht, en eigenlijk ook had gehoopt.

 

Ik kreeg van de praktijk ondersteuner te horen dat ik mij moest gedragen als een bejaarde om me weer iets beter te kunnen gaan voelen. Ik ging op tijd slapen, maakte rustig een ontbijtje, ging een stukje lopen om wat boodschapjes te doen, deed twee klusje in huis om iets in huis te doen, deed een middagdutje, deed weer even twee klusjes in huis, maakte avond eten, ging daarna weer even een klein stukje lopen en op tijd naar bed. Dit heeft mij in het begin heel erg geholpen om weer een beetje een normale dag te kunnen krijgen. Eerst ik, en daarna kwam de rest wel. Met dit idee van leven gingen we steeds een stapje verder. Leven als een bejaarde it is.

 

 

-xxx- Sela

 

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.