Onbegrip

Gepubliceerd op 22 september 2018 om 12:52

Zo ontzettend veel onbegrip.

 

Niet begrepen worden in nog wel het pijnlijkste.

 

Waar ik achter kwam vlak na ik thuis kwam te zitten is het onbegrip wat je krijgt van mensen. Bewust en onbewust maar ze doen beide net zo veel pijn. De dingen die je te horen krijgt:

  • Je bent nog zo jong.
  • Je stelt je aan.
  • Waar kan jij nou een burn-out van krijgen.
  • Er zijn mensen die het veel slechter hebben dan dat jij het hebt.

 

Ja ik weet dat ik jong ben, maar dat wilt niet zeggen dat je hier geen last van kunt hebben. Juist niet. De druk ligt bij veel van ons zo ontzettend hoog. Juist de perfectionisten die er het meeste onder lijden. Het is geen teken van zwakte maar juist een teken dat je veel te lang veel te veel hebt gedaan. En ja de een kan nu eenmaal meer aan dan de ander.

 

Het tweede punt is nog wel het ergste, en nee ik heb dit niet maar een keer gehoord. Ik heb dit van zeker de helft van mijn 'vrienden' gehoord. Even vrij en het is wel over. Ik moest niet zo overdrijven want ja, zij waren toch ook druk aan het werk en hadden toch ook nergens last van? En ik zou je zeggen, deze opmerking slaat als een bom in.

 

Ik had toch niets om mij zorgen over te maken? Ik had een vaste baan, een mooi huis, een scooter, een auto. Dus waar maakte ik mij zorgen om? Kinderen waren er niet dus ik had niets om mij zorgen over te maken toch? 

 

De laatste is de gene die ik zeker nog wel het meest heb gehoord. Er waren zat mensen op deze aardbodem die het slechter hadden dan ik het had. Dus waarom had ik nou een burn-out? Zoveel mensen kende wel iemand met een 'echte burn-out' en die waren er toch echt heel anders aan toe. Die hadden het echt slechter. Nog een reden dat ik geen burn-out kon hebben.

 

Heel fijn dat iedereen ineens specialist is, en dat zeker 75% van de mensen die je het verteld het niet met je eens is. Hoezo? Is dit een kwestie waar je het wel of niet mee eens kan zijn? Nee! Ik heb een medische verklaring, een stemmingsstoornis. Zoals dat zo mooi heet. Het maakt mij helemaal niet uit of mensen om mij heen vinden dat ik het wel of niet heb. Zolang ik zelf weet hoe ik me voel is dat genoeg. Wat ik vooral hoop te bereiken met het schrijven van deze blogs is dat ik wil dat het geen taboe meer is om een burn-out of depressie te hebben. En al helemaal niet op jonge leeftijd. En vooral dat mensen na denken voor ze wat zeggen en een mening hebben.

 

Ik denk dat de meeste niet eens door hebben dat ze kwetsend bezig zijn, dat ze mensen pijn doen en alleen maar nog eenzamer laten voelen. Depressies en burn-outs zijn dingen die nou eenmaal gebeuren. De een heeft er wel last van en de ander totaal niet. Fijn voor de mensen die er totaal geen last van hebben, maar wat meer begrip naar de mensen die er wel last van hebben zouden wij allen op prijs stellen.

 

-xxx- Sela

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

madeleine ruijs-peeters en opa Frans
10 maanden geleden

Je hebt weer een goed stuk geschreven. Wij hopen dat de lezers hiervan leren. Blijf vechten voor je zelf. Wij staan pal achter je.Liefs opa en oma.

Marjolein
10 maanden geleden

Hoi Sela, je staat echt niet alleen! Het is inderdaad heel triest dat mensen gelijk hun mening klaar hebben... maar je weet pas echt wat het inhoud als je het zelf hebt meegemaakt. Onwetendheid. Je bent sterk, juist door je zo open te stellen! En als het nodig is ook gewoon lekker een potje janken, of ergens tegenaan schoppen, hoort er ook bij. Neem de tijd en denk vooral aan jezelf! Ook ik sta achter jou! Dikke knuffel! ❤️ xxx