Alles op zijn tijd

Gepubliceerd op 17 oktober 2018 om 10:59

De ene is een Duracell batterij en de ander een huismerk.

 

Van Duracell naar huismerk.

 

Ooit was ik een onuitputtelijke Duracell batterij die eeuwig door kon gaan. 8 uurtjes slaap en ik kon er weer een volle uitputtende dag tegen aan. En nu ben ik een huismerk batterij dat soms de helft van de dag niet eens haalt en soms wel. Soms ben ik na mijn ontbijt al zo moe dat ik weer even ga slapen. En dat minimaal 2 keer per week een dag nodig heeft om op te laden. En soms zelfs na een hele dag opladen nog steeds niets waard is. En dan bedoel ik natuurlijk dat mijn energie nog steeds ver te zoeken is...

 

De afgelopen weken ben ik weer bezig op mijn werk en met training geven. En dat laatste word ik écht intens gelukkig van. Maar dit kost wel energie. Vandaar dat ik ruim 2 weken helemaal geen blogs heb gepost. Ik had er gewoon niet de energie voor. En wat ik vooral heb geleerd de afgelopen maanden is dat dat helemaal niet erg is.

 

Voorheen kon ik echt boos worden op mezelf als ik niet voor elkaar kreeg wat ik op een dag zou moeten doen. Op en gegeven moment móést ik zelfs sporten van me zelf en deed ik het niet meer om dat ik het ooit zo leuk vond. Als ik er uiteindelijk was deed ik het met veel plezier, maar er heen gaan was een drama. Sloeg ik een keer over? Moest ik ergens anders in de week het maar inhalen. En dat gold ook voor klusjes is huis ed. Nu ben ik daar veel relaxter in. Als het me een keer niet lukt dan lukt het niet en is daar niets ergs aan. Ik weet van me zelf dat is het soms niet ga trekken. En als ik dit aangeef is er niets aan de hand.

 

Zo weet ik nu van me zelf dat ik niet elke dag dingen kan doen. Ik plan 2 dagen in de week dat ik helemaal niets doe om op die dagen bij te kunnen komen. Zelfs niet even gezellig eten bij moeders, helemaal niets dus. En op andere dagen doe ik niet te veel. Wat ik wel altijd wil doen is naar mijn werk gaan omdat ik daar nu weer energie uit begin te halen. 

 

Wat iemand laatst tegen mij zei toen ik wegging op een verjaardag was het volgende. Sommige hebben een duracell batterij, sommige een action batterij. Maar als hij op is is hij op. En ik kan het niet meer eens zijn met iemand dan met deze persoon.

 

Het was een korte blog dit keer, mijn hoofd zit de afgelopen dagen vol. Ik ben weer rustig mijn leven aan het oppakken hoe het ooit was en dat kost tijd. Bedankt weer voor het lezen en tot de volgende blog. Deze zal geen 16 dagen duren haha. En als het toch wel zo lang duurt, so what. Vooral doen waar je zelf zin in hebt.

 

 

 

Oproep:

Ik wil binnenkort blogs gaan posten  met verhalen van andere over depressies, burn-outs en andere stemmingsstoornissen! Wil jij je ei kwijt, een stukje voor me schrijven of gewoon vertellen hoe het voor jou is? (Ook als je zelf 'niets mankeert' maar over jou kant van het verhaal wat wilt schrijven) Stuur me dan even een berichtje hier onder. 

 

 

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.