Just my luck.

Gepubliceerd op 20 november 2018 om 16:37

Altijd iets voor mij weer.

 

Het is toch altijd wat.

 

Mijn ouders hadden mij brokkenpiloot moeten noemen. Want ja dat is wel een beetje hoe het is. Just my luck.

 

As we speak hoest ik de longen uit mijn lijf en sta ik momenteel in de wacht bij de huisarts. Omdat me zelf elke 30 minuten wakker hoest. Maar slapen mijn vriend en de hond er gewoon door heen. Just my luck zou je zeggen hé? Ik ben al vanaf jongs af aan gewend dat ik een beetje klunzig ben. Mijn eerste herinnering is ook best wel lomp. Papa was een weekendje weg geweest met werk en mama en ik gingen hem halen. Long story short. Ik rende naar papa maar er stond ineens een glazen deur tussen.  Wat betekend, een kleine sela van 3 jaar met een bloedneus. Leuk je eerste herinnering. laten we zeggen, just my luck.

 

En zo is het eigenlijk best wel een hele lange tijd door gegaan. Of het nou motorisch gestoord is of gewoon een kluns. Ik zelf denk eigenlijk een beetje van beide. Van de dagelijkse dingen waar ik, en hopelijk veel meer mensen mee te maken hebben tot ernstigere dingen. Ik heb er allemaal last van. Van de kleine dingen zoals toch wel dagelijks je stoten, tijdens werk toch bijna dagelijks in je vinger knippen tot je hand onder een veel te warme kraan houden. Wat ook vaak gebeurt, een veel te warme föhn of borstel even willen vast houden. Laten we zeggen, just my luck.

 

Mijn eerste 2 tanden die er uit gingen heb ik niet meer. Waarom?  Omdat ik ze tijdens een potjes tikkertje heb ingeslikt omdat ik een kopstoot uit deelde. Geheel zonder opzet dat wel. Maar ik was mijn voorste tanden kwijt. Ook alleen mijn tanden, geen bloed niets want mijn wortels zaten nog in mijn mond. Just my luck. Toen mijn volwassen tanden door kwamen kwamen we er snel achter dat er iets mis was. Ik had een gebrek aan kalk en daardoor geboorte spleetjes in de achterkant van mijn voor tanden. Kan gebeuren, niets ernstigs. Tot mijn kiezen door kwamen en die ook niet goed waren. Namelijk hol. Ja ik weet dat ik een kleine veel vraat ben. Daar laat ik het. In mijn holle kies. Again, just my luck.

 

Ik denk dat ik alles wel een keer gekneusd heb in mijn lichaam. Zelfs dingen waarvan ik niet eens wist dat ik ze kon kneuzen. Wat dan zou je denken, nou ik heb het voor elkaar gekregen om mijn tong te 'kneuzen'. Ja mijn tong. Hoe ik dat doe? Een spalkje hebben achter je tanden die niet goed blijft zitten waardoor je je tong anders gaat gebruiken. Als ik mijn spalkje had laten zitten had ik er zelfs een spraakgebrek van kunnen krijgen. Just my luck.

 

Als klein kind sliep ik onwijs veel, ik heb tot en met groep 4/5 bijna elke dag na school een dutje gedaan. Kon geen kwaad zeiden ze. Niets mis met slapen. Maar ik bleef zo onwijs veel slapen en werd in mijn puberteit alleen maar meer. Waardoor ik op mijn 17de een onderzoek heb laten doen. Ik bleek meer witte bloedlichaampjes in mijn bloed te hebben. Alsof ik ergens een ontsteking had. Maar waar? Dit is de reden dat ik dus waarschijnlijk mijn hele leven al moe ben geweest. Sinds dien moet ik elk jaar bloed laten afnemen om dit te checken. En je raad het al. Mijn lichaam is gewoon altijd in de aanval stand met die witte bloedlichaampjes. Again, just my luck.

 

Toen ik op mijn 12de voor het eerst zonder ouders, wel met zo een organisatie, op vakantie ging gebeurde er voor het eerst iets ernstigers. Ik was op snowcamp. Ik ging ieder jaar op wintersport dus kon mijn weg wel vinden in de sneeuw. Begonnen met skiën wat echt een drama was. Begon toen ik 3 jaar was. Heb het moeten proberen tot mijn 7de omdat de hele familie aan het skiën was en we elk jaar minimaal een week naar Zwitserland gingen. Ik vond er geen zak aan. Tot ik het voor elkaar kreeg om tijdens een lesje van mijn opa met mijn skies onder het terras te komen en met mijn snufferd er op. Toen mocht ik eindelijk snowboarden. Dit ging super goed dus ik mocht op snowcamp. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging met een vriendin op snowcamp. Zij wilde ook leren snowboarden dus ik gaf aan dat ik niets kon en geen ervaring had. 6 jaar maar dan nog. Lang verhaal kort, vriendin vond het niet leuk, ik kon niet meer naar een ander groepje dus mocht helpen met les geven. Wat gebeurt er. Ik zat met mijn knieën in de sneeuw, board stond niet op de safe stand want nog een board kwijt raken vonden mijn ouders vast geen goed idee. Komt er een skiër van een jaar of 3. Over mijn board heen. Je raad het al. Sela in de kreukels. Het enige wat ik me kan herinneren is een stukje met de banaan en toen was ik ineens in het ziekenhuis. Niets aan de hand, hier heb je een band voor je knie en krukken. Terug in Nederland na een bus rit van 18 uur bleken toch echt al mijn kniebandjes het te hebben begeven. Ja just my luck. 

 

Dacht ik eindelijk weer naar school te kunnen na zeker 3,5 week thuis te zitten. Stoot ik vlak voor we gaan mijn hoofd. JA gat in je hoofd. Kan er ook nog wel bij. Moest mama ook nog de school bellen. Sela komt nog een week niet. Ze kan amper lopen en is toch in staat een hersenschudding en een gat in de hoofd te krijgen. En dat niet eens doordat ze is omgevallen. JUST MY LUCK.

 

Eindelijk hersteld en geen Forrest Gump meer met mijn metalen braces. Wat was ik blij. Het heeft een jaar geduurd dus het was onderhand weer winter en Sela vond het een top idee om een vriendin op een slee op het ijs te trekken. Jup, Sela gleed uit. Ijs en knie zeiden beide krak en daar was ik weer bij het begin. Ik heb ever since nooit meer op een snowboard gestaan omdat ik pas 3 jaar geleden te horen heb gekregen dat ik weer mag snowboarden. Ik heb er met vallen en opstaan dus 10 jaar overgedaan om volledig te herstellen. Maar aangezien in mijn geluk ken toch nog niet geprobeerd om weer te snowboarden. Ik kijk wel toe. Of bouw een sneeuwpop. Wel een kleine, straks valt ie boven op me een breek ik toch wat. want ja, just my luck.

 

Flash forward, 9 jaar later ga ik voor het eerst zelf op vakantie. Ik ga dan wel een vriendin op zoeken maar ik doe het zelf. 8800 km verderop namelijk het prachtige Curaçao. Niets aan de hand ik kan dit. Tot ik op de 3de dag van de 16 dagen dat ik zou gaan. In een behoorlijk dronken staat in het zwembad word geduwd. Zou geen probleem zijn toch? Wel als je Sela heet. Ik verloor mijn evenwicht voor ik in het zwembad was. Ik klapte op de rand en schaafde mijn boven been. Vond het toen niet erg. Tot ik wakker werd met zwarte tenen, toch best diepe sneeën en een mega bult/blauw-paarse vlek op mijn been. Ziekenhuis in het buiten land nummer 5! Alsof het niet erger kon, het was een dikke bloedprop. Ik mocht niet meer lopen en de komende 2 weken ook niet vliegen. Leuk extra vakantie zou je denken. Nou niet als papa en mama bijna 9000 km verder op zitten en alles lekker tranqillo gaat. Het ergste is nog dat je het nu, exact 4 jaar later nog kan zien zitten. Het blijft natuurlijk niet alleen bij een wond. Nee ik krijg het voor elkaar om mijn bovenbeen spier te beschadigen. Jep, just my luck.

 

Scooter ongelukken heb ik ook gehad. Van je scooter op je zelf laten vallen tot opgehaald worden door de ambulance. Ik ken het allemaal. Van een scheurtje in je bot tot 2 nekwervels verschuiven en je hele rechter kant van je lichaam open schaven. Ik ken het allemaal. Dingen kneuzen waarvan ik het bestaan niet afwist, dingen inscheuren en kleine breuken die niet gegipst worden. Waar onder mijn beide kleine tenen, mijn middelste teen, mijn middelvinger, mijn ringvinger en beide duimen. Allemaal scheurtjes of kleine breuken die lekker aan elkaar getapet worden. Van een linkerschouder waarvan mijn banden eigenlijk te lang zijn tot een rechter hamstring die eigenlijk weer te kort is. Ik heb bij al mijn sporten er wel afgelegen. Hockey bal tegen je hoofd, struikelen over het net op het tennisveld, struikelen over een voetbal, frontale botsing tijdens dansen, de bokszak tegen je eigen hoofd weer aan krijgen. Maar ook in de sportschool. Van de crosstrainer vallen. Een dumbell op je teen of een barbel op je hoofd. Ik ken het allemaal. Just my luck.

 

Van dingen die ik me zelf aan doe, tot aan testen die je meerdere keren moet doen omdat het fout is gegaan. Ik kan het. Van een piano scharnier fractuur tot misschien wel een vleesetende bacterie. Van testen die zeggen dat ik het niet heb maar wel de medicatie voor schrijven. Tot chronisch verkouden zijn geweest. Tot ineens een allergie hebben voor kiwi's. Of vanaf je puberteit hooikorst krijgen. Van alle dingen die er in de medische wereld niet veel voorkomen heb ik er toch aardig wat gehad. Ik zou alles kunnen op noemen maar dat kan ik er beter een heel boek over schrijven.

 

Wat ik wel hoop, nu ik een kwart eeuw ben, is dat het nu wel een beetje over is. Maar aangezien ik op mijn verjaardag nog te horen kreeg dat ik een of andere vleesetende bacterie kon hebben. En de maandag er na het toch niets was. En ik nu zo erg aan het hoesten ben dat ik soms lucht te kort heb ben ik bang dat ik dit leven moet gaan omhelzen. Want dit is blijkbaar hoe ik ben. Een kluns, een brokkenpiloot maar vooral lekker mijzelf. En dat is waar ik trots op moet zijn toch? Nu de rest van de wereld ook op zicht zelf en dan hebben we een hele mooie wereld.

 

-xxx- Sela

 

Wat is het stomste dat jullie is overkomen?

Laat het hieronder weten.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.